Patroni

1057
Pesa Jazz Duo

Alina Pienkowska

Urodziła się 12 stycznia 1952 roku w Gdańsku. Pielęgniarka, działaczka demokratycznej opozycji, sygnatariuszka Porozumienia Gdańskiego, senator i radna miejska. Córka Tadeusza Pabijana, stoczniowca, uczestnika wydarzeń grudnia 1970.

Po maturze pracowała w Szpitalu Wojewódzkim. Absolwentka Pomaturalnego Medycznego Studium Zawodowego. Od 1974 pracowała w Przemysłowym Zakładzie Opieki Zdrowotnej przy Stoczni Gdańskiej. W 1977 przebywała u rodziny w Londynie.

 

Od 1978 roku współpracowała z demokratyczną opozycją za co została przeniesienia do przychodni przy Zakładach Okrętowych Urządzeń Elektrycznych i Automatyki Elmor. W maju 1979 z nakazu Służby Bezpieczeństwa powróciła do stoczniowego ZOZ (jako osoba samotnie wychowująca dziecko nie mogła zostać dyscyplinarnie zwolniona z pracy). Od czerwca 1978 była członkinią Wolnych Związków Zawodowych Wybrzeża. W latach 1979–1980 należała do redakcji „Robotnika Wybrzeża”, do którego pisała artykuły poświęcone sprawom zdrowotnym i stoczniowym. Zajmowała się kolportowaniem ulotek, prasy podziemnej, organizacją grup samokształceniowych. 14 sierpnia 1980 dzięki niej informacja o rozpoczęciu strajku w Stoczni Gdańskiej dotarła do Radia Wolna Europa.

 

Członkini Międzyzakładowego Komitetu Strajkowego, współautorka (z Barbarą Przedwojską-Szwarc) 16. postulatu Solidarności (o służbie zdrowia 21 postulatów Solidarności z Sierpnia ’80), własnoręcznie spisała pierwszych sześć postulatów.

 

16 sierpnia 1980 działała na rzecz kontynuowania strajku solidarnościowego. Od 7 do 16 listopada 1980 stała na czele strajku przedstawicieli opieki medycznej w Sali Herbowej Urzędu Wojewódzkiego w Gdańsku. W lipcu 1981 była delegatką Wojewódzkiego Zjazdu Delegatów Regionu Gdańskiego „Solidarność”. Internowana 13 grudnia 1981 – 23 VII 1982 w Strzebielinku, Gdańsku, Bydgoszczy-Fordonie oraz Gołdapi. Od sierpnia 1982 współpracowała z Regionalną Komisją Koordynacyjną, m.in. organizowała mieszkania dla ukrywających się działaczy NSZZ „Solidarności”. Podczas strajków w maju i sierpniu 1988 w Stoczni Gdańskiej członkini Komitetu Strajkowego.

 

W latach 1989-1990 członkini Tymczasowego Zarządu Regionu NSZZ „Solidarność” w Gdańsku. W latach 1990-1992 była delegatem na Wojewódzki Zjazd Delegatów Regionu Gdańskiego oraz członkinią Zarządu Regionów. Do 1991 zasiadała w Prezydium ZR, była delegatem na Krajowy Zjazd Delegatów i członkiem Komisji Krajowej „Solidarność”. W okresie 1980–1991 była przewodniczącą Krajowej Sekcji Służby Zdrowia „Solidarność”.

 

Z listy „Solidarności” senator Rzeczypospolitej Polskiej w latach 1991–1998. Następnie powróciła do pracy pielęgniarki w ZOZ-ie w Stoczni Gdańskiej, gdzie w 2000 została przewodniczącą zakładowej „Solidarności”. Od 1993 roku należała do Unii Demokratycznej, następnie do Unii Wolności, z listy której zasiadał w latach 1998-2001 w Radzie Miasta Gdańska. Była przewodniczącą Komisji Zdrowia, zasiadała w Komisji ds. Samorządu i Ładu Publicznego. Od 1999 była koordynatorem w Stowarzyszeniu Zdrowych Miast Polskich.

 

Pomysłodawczyni akcji pomocy dla ofiar „Powodzi Tysiąclecia”, jaka dotknęła w lipcu 1997 południową i zachodnią Polskę. Zorganizowała przyjazd na Wybrzeże 741 kobiet i dzieci oraz zbiórkę darów i pieniędzy. W 1991 roku została matką chrzestną masowca m/s “Solidarność”.

 

Od 1984 żona Bogdana Borusewicza. Ślubu z ukrywającym się mężem udzielił w prywatnym mieszkaniu w Nowym Porcie ks. Stanisław Bogdanowicz.

 

W 2000 otrzymała tytuł honorowego obywatela miasta Gdańska.

 

Zmarła 17 października 2002 roku w Gdańsku. Pośmiertnie w 2006 roku odznaczona została Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski. W 2003 powstał poświęcony jej film dokumentalny „Historia pewnego życia” w reżyserii Andrzeja Titkowa. W roku 2009 jej imieniem nazwano jedną z ulic Gdańska. W 2013 roku została patronką Ośrodka Profilaktyki i Epidemiologii Nowotworów w Poznaniu, gdzie wmurowano także poświęconą jej tablicę.

W 2013 ukazała się książka Barbary Szczepuły – „Alina Pienkowska. Miłość w cieniu polityki” (Wydawnictwo W.A.B.). W 2004 czasopismo „Służba Zdrowia” ustanowiło nagrodę jej imienia.