Patroni

1070
Pesa Jazz Duo

Roman Rogocz

 

Urodził się 9 sierpnia 1926 roku w Chorzowie. Zmarł 7 lutego 2013 roku w Gdańsku.  Piłkarz. Karierę rozpoczął przed II wojną światową w trampkarzach AKS Chorzów. Po ukończeniu technikum górniczego w 1944 roku wywieziony został na roboty przymusowe do Niemiec. Uciekł i przez Francję przedostał się do Włoch, gdzie wstąpił do armii gen. Andersa. Służył w 2. Warszawskiej Dywizji Pancernej, jako mechanik. Jako żołnierz 2. Korpusu przeszedł cały szlak bojowy w kampanii włoskiej, łącznie z walkami o Monte Cassino. We Włoszech i w Wielkiej Brytanii uczestniczył w meczach reprezentacji dywizji. Był czynnym i wyróżniającym się zawodnikiem. Tam spotkał się z Leszkiem Goździkiem. Wspólne przeżycia frontowe, jak również te na boisku zaowocowały przyjaźnią. Złożyli sobie przysięgę, że jeżeli przeżyją wojnę i wrócą do kraju, będą grali w jednej drużynie.

 

Po wojnie do 1947 r. 2. Korpus Wojsk Polskich stacjonował najpierw w Szkocji w okolicach Edynburga, a później w Anglii pod Londynem. Tam również polscy żołnierze rozgrywali mecze z amatorskimi i zawodowymi drużynami wyspiarzy. Po jednym z takich meczów, wygranym przez Polaków 6:3 (3 bramki autorstwa Romana Rogocza) Rogocz otrzymał propozycje gry od Newcastle, Arsenalu Londyn i Tolentino. W zasobach Muzeum Lechii znajduje się oryginalny dokument, w którym Włosi proponują grę Rogoczowi w swojej drużynie. Nie przyjął jednak tych propozycji, podjął bowiem decyzję o powrocie do kraju.

 

Do rodzinnego Chorzowa wrócił w maju 1947 roku. Za sprawą  Leszka Goździka niedługo potem przeprowadził się do Gdańska. Dochowując złożonej w czasie wojny przysięgi dołącza do Lechii Gdańsk, w której gra już jego przyjaciel.

 

W Lechii Gdańsk zadebiutował 16 listopada 1947 roku, w wyjazdowym meczu w Chorzowie przeciwko Ruchowi i od razu zdobył gola. W roku 1948 awansował z Lechią do Ekstraklasy, będąc jej podstawowym zawodnikiem. W 1951 roku odniósł poważną kontuzję, po której lekarze przewidywali, że nie powróci już do czynnego uprawiania sportu. Jednak już w 1952 roku wrócił na boisko i grał w Lechii aż do 1961 roku.

 

Od 1957 roku zajmował się również szkoleniem młodzieży w Lechii, a także jako trener związkowy. Jako trener I zespołu awansował z młodą drużyną Lechii do II ligi w 1972 roku.

 

Przygodę ze sportem łączył z pracą zawodową – nieprzerwanie od 1952 do 1988 roku zatrudniony był w Przedsiębiorstwie Robót Czerpalnych i Podwodnych.

 

W 2005 roku został wybrany przez kibiców najlepszym piłkarzem 60-lecia Lechii Gdańsk. W 2011 odznaczony został Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. W 2015 roku w plebiscycie 70-lecia Lechii zajął III miejsce tuż za Romanem Koryntem i Zdzisławem Puszkarzem.

 

Zmarł 7 lutego 2013 roku pozostając do końca wiernym kibicem Lechii, obecnym niemal na każdym meczu gdańszczan. Spoczywa na cmentarzu Garnizonowym w Gdańsku.

 

Gwiazda z jego imieniem – ufundowana przez kibiców – wmurowana jest  w Alei Sław na stadionie Lechii przy ul. Traugutta.

 

Debiut w Lechii: 16 listopada 1947r.
Debiut w Lechii w ekstraklasie: 20 marca 1949r.
Ostatni mecz w Lechii: 12 czerwca 1960r.
Lata gry w Lechii: 1947-1960
Liczba występów i bramek: 167/108

Więcej na temat występów Romana Rogocza w Lechii Gdańsk